Den Haag,
20
oktober
2017
|
08:28
Europe/Amsterdam

Leren van elkaar: Coming Out Day

Jet+de+Ranitz+in+gesprek+met+collega+Alexander+van+Zijp

"Op 11 oktober was het Coming Out Day. Ik had het erover met Alexander, naar aanleiding van een mailwisseling die wij hadden met een andere collega, Hans. Hij vroeg of we er dit jaar aandacht aan zouden besteden. Wij hijsen geen vlag, maar kleuren onze social media-icons wel met de regenboog. Alexander vertelde me over zijn coming out, toen hij 17 was. Nog voor hij aan zichzelf durfde toegeven dat hij homo is, werd hij er al mee gepest op het schoolplein. Het duurde even voordat hij zelf zo ver was om woorden te geven aan wat hij voelde. Het vertellen aan zijn ouders, familie en vrienden was een goede ervaring. Er kwam geen breuk, maar acceptatie.

Homo’s in Nederland hebben dezelfde rechten als ieder ander en Alexander profiteert er volop van (hij is getrouwd, gescheiden, opnieuw getrouwd en samen met zijn man heeft hij twee zoons). Wat ik dan bijzonder vind, is als hij mensen vertelt dat hij gescheiden is, dit soms opgetrokken wenkbrauwen oplevert. Niet dat scheiden zo ongewoon is, maar dat homo’s scheiden kennelijk wel. Dat zijn man en hij kinderen wilden, leverde reacties op in de trant van “waarom wil je hetzelfde als burgerlijke heterostelletjes?” Tja, waarom willen homo’s trouwen en kinderen krijgen? Om precies dezelfde redenen als hetero’s het willen, zou ik denken. Burgerlijk? Misschien, maar waarom zouden hetero’s daar het patent op hebben?"

Jet de Ranitz, collegevoorzitter Hogeschool Inholland
Wie de moed toont om af te wijken van de norm, heeft acceptatie en aanmoediging nodig van zijn omgeving.
Jet de Ranitz, collegevoorzitter Hogeschool Inholland

"Alexander vindt aandacht voor en zichtbaarheid van onze Inholland LHBT-gemeenschap belangrijk. Door openlijk uit te komen voor je seksualiteit kun je een voorbeeld zijn voor studenten die nog worstelen met hun identiteit. Er is een idee voor het starten van een roze netwerk. Ik vind dat mooi. Mijn pleidooi voor diversiteit gaat hier ook over. Er moet ruimte zijn voor iedereen in de hogeschool en iedereen moet zijn talent kunnen ontplooien. Gender, seksualiteit, geloofsovertuiging, afkomst: het zijn belangrijke elementen, maar wie we zijn wordt door zoveel meer bepaald. En wat we kunnen worden zou daar niet van afhankelijk moeten zijn.

Toch illustreert het verhaal van Alexander dat acceptatie niet vanzelfsprekend is. Ook ik heb nog te leren in hoe ik mij uitdruk. Met de woorden die ik gebruik straal ik niet altijd uit wat ik voorsta. Wanneer ik uitdrukkingen gebruik als “flikker op” of “laten we elkaar geen mietje noemen”, dan realiseer ik mij niet altijd goed genoeg dat daarin een negatieve verwijzing kan zitten. Alexander kent me goed, weet dat als ik zoiets zeg het niet kwaad is bedoeld en neemt er geen aanstoot aan. Maar het komt toch binnen. Zoals ik moet opletten niet te vloeken, moet ik ook opletten met dit soort terminologie. Dat is niet politiek correct zijn, het is rekening houden met een ander.

Als we studenten en collega’s de ruimte willen geven om hun hart te volgen en zichzelf te zijn, dan vraagt dat niet alleen iets van hen. Wij moeten ook de ruimte en veiligheid creëren waarin zij zich welkom voelen. Wie de moed toont om af te wijken van de norm, heeft acceptatie en aanmoediging nodig van zijn omgeving. En niet alleen van rolmodellen – mensen die hetzelfde zijn – maar juist ook van de hele gemeenschap. Acceptatie is nog maar het begin. Pas als we je waarderen om wat je aan tafel brengt, om je speciale meerwaarde die te maken heeft met wie je bent (en dat heeft over het algemeen weinig te maken met basale kenmerken als gender, seksualiteit of afkomst, maar met wat in je hart leeft), kun je echt opbloeien. Dan wordt echt talent zichtbaar en kan het groeien. Daarom is die regenboog op Coming Out Day belangrijk. Het is een teken dat zegt: hier mag je zijn wie je bent.

We hebben lang gepraat, Alexander en ik – over onze kinderen, wat we ze mee willen geven en hoe we dat doen. Uit wat hij vertelde bleek eens te meer dat als je er liefde in stopt, er vaak ook liefde terug komt. Hoe zijn kinderen dat aan hem laten zien, is ontroerend. Zijn oudste zoon had als verrassing een tatoeage laten zetten van de twee initialen van zijn vaders. We kregen er allebei waterige ogen van. Ik ben er trots op zulke collega’s te hebben."

Over deze blog

In de blogserie Leren van elkaar duikt Inholland-collegevoorzitter Jet de Ranitz in haar eigen leerervaringen en spiegelt deze aan die van collega's, studenten en relaties. Omdat we bij Inholland van elkáár leren, omdat we allemaal iemand zijn en willen worden. We zijn bereid te blijven leren, omdat de wereld nu eenmaal blijft veranderen en de banen van de toekomst ook. Kijk ook op inholland.nl/lerenisdurven.

Reacties 1 - 1 (1)
Het bericht is verzonden, deze zal worden geplaatst na goedkeuring.
Jacqueline van Rennes
20
October
2017
Wat mooi om dit soort verhalen van en over mijn collega’s te lezen. Leren = is durven delen van je kwetsbare kant.,